4x Alpe d´Huez: wat een onvergetelijke dag 21-06-2011

9 juni 2011 - Rare gedachten zo rond 04.15 uur aan de voet van de Alpe d’Huez. Ben ik nog slaapdronken of stik ik van de zenuwen? Alle belangrijke spieren probeer ik nog even aan te spannen. Ze voelen goed aan. Een harde knal, vuurwerk in de lucht. We zijn vertrokken.

Ik samen met 4.299 andere deelnemers die ook die berg een aantal malen op één dag willen beklimmen. Ik had als doelstelling de Alpe 4x te beklimmen. Anderen 1,2,3,4,5 of 6x.

Een klein stukje vlakke weg. Het voelde goed aan. Ik naderde de berg en ik zag er naar uit. Ik schakelde bij en vol energie ging ik de bocht naar links in… Pats, boem…. Ik stond bijna helemaal stil…. Dit is geen berg maar een muur! Snel terugschakelen! Op mijn allerlaagste versnelling heb ik nog kunnen voorkomen dat ik al na10 meter om zou vallen. Wat zou dat gênant zijn geweest!

Met een letterlijke slakkengang kon ik mijn weg vervolgen. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn benen stonden onder hoogspanning. Ze hadden me gewaarschuwd. “Richard, rustig beginnen! De eerste 4 bochten zijn het ergst…” Ik hoorde de stemmen in mijn hoofd. “Rustig aan…Rustig aan….” en ik deed het heel rustig aan. Het goede was dat ik langzaam begon te herstellen. Na bocht 4 kon ik zelfs in een lekker ritme komen. Ik kreeg mijn adem weer terug en kon met andere deelnemers en met toeschouwers gesprekken voeren.

Het was heel indrukwekkend te horen wat ieders beweegreden is geweest om deel te nemen aan dit evenement. Kanker speelt toch in ieders leven een belangrijke rol. Het was emotioneel, maar zeker niet zwaar. Mooie gevoelens en verdriet vermengen elkaar in de verhalen, maar het genieten om met zijn allen naar boven te fietsen speelde de bovenhand. Dat schept een band die moeilijk is uit te leggen, maar misschien wel invoelbaar is.

Ik vervolgde de klim. Langzaam ging ik mijn benen weer voelen. Het werd ook steeds kouder. Waar het onder aan de berg zelfs warm aanvoelde met 12 tot 13 graden, voelde het boven ijskoud aan met een temperatuur van -3. Zeker als je vervolgens boven de boomgrens komt. De wind gaat dan ook een rol spelen. Ik zag de gebouwen van Alpe d’Huez al liggen, maar het leek dichterbij dan het daadwerkelijk was. Nog een aantal hele vervelende lussen en een steil stuk het dorpje in. Maar het aanzien van Alpe d’Huez gaf me goede moed. Ik ga het potverdikkeme halen!

Mijn gedachten gingen weer op de loop: “Het was slechts anderhalf jaar geleden dat ik nog 170 kg woog. Nu beklim ik de Alpe d’Huez!! Meer dan 70 kg lichter!” Ik zag voor me de shakes, de repen en de soepjes. Ik zag voor me hoe mensen mij met medelijden aankeken als ik aan tafel zat en niets at terwijl zij de heerlijkste lekkernijen verorberden. Ik zag het enthousiaste gezicht van Marianne, mijn Cambridge consulente (Cambridge Breda), voor me als ik weer veel kilo’s kwijt was. Ik vroeg dan: En Marianne, heb ik al het record afslanken in je praktijk…?” “Nee, nog niet, maar je gaat het halen!!!” Ik weet nog dat ik weer kleren kon kopen in een normale winkel en van de aanbiedingen kon profiteren. Ik hoef ook niet meer te controleren of het terrasstoeltje me zal houden, alhoewel die neiging er wel in blijft zitten. Ik herinner me mijn zus die me aan Cambridge heeft geholpen en mijn zwager die me aan het fietsen heeft gebracht. Ik dank iedereen die me heef gesteund in mijn reis en ik hoop dat ik op hun steun kan blijven rekenen. Cambridge heeft me een gewicht gegeven waardoor ik weer kon gaan sporten. Het sporten zorgt ervoor dat ik mijn gewicht behoud maar, even belangrijk, het geeft me ook een heerlijk gevoel.

Bij de finish ben ik even gestopt om een energiereepje te eten. Ik had kippenvel.”Van de kou..” hield ik me zelf stoer voor, maar ik wist eigenlijk wel beter.

Ik kan je vertellen dat het gelukzalige gevoel ook na 4x die berg beklommen te hebben niet minder wordt. Ik heb mijn doelstelling bereikt. Het Alpe d’Huzes event ook. We hebben in totaal meer dat € 20 mln bij elkaar gefietst op één dag.
Ben jij er misschien volgend jaar ook bij?